Kynning á rafmagnssnúrum

Rafmagnsstrengir hafa verið í notkun í meira en öld. Árið 1879 bjó bandaríski uppfinningamaðurinn TA Edison til kapal með því að vefja koparstöng með jútu, stinga henni í járnrör og fylla rýmið með malbiksblöndu; hann setti þennan kapal upp í New York, brautryðjandi neðanjarðarorkuflutnings. Árið eftir þróaði breski uppfinningamaðurinn Callender malbiks-gegndrættar pappírs-einangraðar rafmagnssnúrur. Árið 1889 setti SZ Ferranti (Bretlandi) upp 10 kV olíu-gegndreyptum pappírs-einangruðum snúru milli London og Deptford. Árið 1908 var komið upp 20 kV kapalneti í Bretlandi og beiting rafstrengja varð sífellt útbreiddari. Árið 1911 setti Þýskaland upp 60 kV háspennu-snúru, sem markaði upphafið að þróun háspennustrengs. Árið 1913 þróaði M. Höchstädter (Þýskaland) sérhlífða kapalinn; þessi nýjung bætti innri rafsviðsdreifingu og útilokaði snertiálag á einangrunaryfirborðinu, sem táknar tímamót í þróun rafstrengja. Árið 1952 setti Svíþjóð upp 380 kV auka-háspennu-streng í orkuveri í norðri og gerði sér grein fyrir hagnýtingu slíkra kapla. Á níunda áratugnum höfðu verið framleiddir ofur-há-rafspennustrengir sem voru metnir 1.100 kV og 1.200 kV.